پروردگار و بهشت جاويدان را مىخواهى برو و با دشمنان او بجنگ . « 1 » آرامگاه حرّ در سمت غربى شهر كربلا در فاصله حدود هفت كيلومترى آن واقع است . بر مرقد مطهّر او ضريح كوچكى نصب و بر فراز آن گنبدى از كاشى رنگين بنا گرديده است . گفته شده است كه گروهى از بستگان حرّ از بنىتميم پس از واقعهء عاشورا جسدش را به آن محل برده و به خاك سپرده‌اند . « 2 » همچنين نقل مىكنند كه چون شاه اسماعيل صفوى عراق را فتح كرد و به كربلا مشرّف شد ، نسبت به جلالت شأن حرّ و مرقد شريف او ترديد كرد . براى روشن شدن حقيقت دستور داد تا قبر او را نبش كنند . چون آن را شكافتند ، جسد حرّ را با لباس‌هاى خون‌آلود مشاهده نمودند ، و آثار جراحت را بر بدنش تازه يافتند و بر سر او ضربت شمشيرى بود و دستمالى بر آن جراحت بسته شده بود . شاه دستور داد آن دستمال را بگشايند و دستمالى ديگر به جاى او ببندند . « 3 » چون در كتب تاريخ و سيره نقل شده بود كه اين دستمال متعلق به امام حسين عليه السلام بود كه بر سر حرّ بست . امّا موقعى كه دستمال را از سر حرّ باز كردند ، خون فوران نمود . به طورى كه قبر پر از خون شد . سر را با دستمال ديگر بستند ولى خون قطع نشد . به ناچار با همان دستمالى كه از آنِ امام حسين عليه السلام بود بستند و خون قطع شد . شاه فقط قطعهء كوچكى از آن را برداشت . . . دستور داد كه بارگاه حرّ را با شكوه و جلال بيشترى بسازند . « 4 » حرث بن امرؤ القيس حارث بن امرؤ القيس حرث بن بنهان حرث بن نبهان

--> ( 1 ) . روضة الشهداء ، ص 348 ، نشر نويد اسلام ؛ رياض الشّهاده ، ج 2 ، ص 120 . ( 2 ) . دائرة المعارف تشيّع ، ج 6 ، ص 205 . ( 3 ) . تنقيح المقال ، ج 1 ، ص 260 . ( 4 ) . انوار نعمانيّه ، ج 3 ، ص 265 ؛ تنقيح المقال ، ج 1 ، ص 260 ؛ تراث كربلا ، ص 115 .